Minął już ponad miesiąc od zaprzysiężenia nowego rządu. Ministrowie zainstalowali się już w swoich gabinetach (poza minister przemysłu, której urząd w dalszym ciągu jest w fazie organizacji). Chyba wszyscy wiceministrowie też są już na posterunku. Pora więc na szybki przegląd nowych (i nie tylko nowych) dyrektorów generalnych w KPRM i w 19 ministerstwach.
Dla przypomnienia (bo na tym blogu piszę o tym dość często), dyrektor generalny to najwyższy rangą urzędnik w urzędzie administracji rządowej, który wchodzi w skład kierownictwa tego urzędu oraz podlega bezpośrednio kierownikowi urzędu (ministrowi, wojewodzie, głównemu inspektorowi, prezesowi itd.).
Zadania dyrektora generalnego zostały opisane w art. 25 ustawy o służbie cywilnej. Najważniejsze dwa to:
- zapewnianie funkcjonowania i ciągłości pracy urzędu, warunków jego działania, a także organizacji pracy;
- dokonywanie czynności z zakresu prawa pracy wobec osób zatrudnionych w urzędzie oraz realizowanie polityki personalnej.
W całym systemie służby cywilnej dyrektorzy generalni odgrywają, moim zdaniem, kluczową rolę. Jak opisywałem niedawno w tekście o zasadach naboru na wyższe stanowiska w służbie cywilnej dysponują oni bardzo szeroki polem działania:
- tworzą regulaminy organizacyjne i regulaminy pracy,
- organizują nabory,
- sprawują bezpośredni nadzór nad komórkami organizacyjnymi urzędu w zakresie prawidłowego wykonywania przez nie zadań określonych przez kierownika urzędu.
Mogą więc kształtować zasady pracy i kulturę organizacyjną danej jednostki. Cóż za pole do popisu! Cóż za odpowiedzialność! Od tego, kto i jak pełni funkcję dyrektora generalnego w ministerstwie zależy bardzo wiele. Ten fakt umyka jednak uwadze mediów, które zamiast dociekać skąd bierze się taki, a nie inny „urobek” kilkusetosobowej firmy wolą skupiać się na nawet najmniej istotnej wypowiedzi tego lub innego ministra.
Zanim więc przejdę do zaprezentowania sylwetek dyrektorów generalnych najważniejszych urzędów w Polsce, przypomnę jeszcze mój pomysł, o którym pisałem już kiedyś na Twitterze, ale który nie odbił się szerszym echem, a którego wdrożenie powinno, moim zdaniem, stworzyć odpowiednie warunki do poprawy sytuacji administracji rządowej. Pomysł polega na powołaniu ciała opiniodawczo-doradczego Szefa Służby Cywilnej w postaci Rady Dyrektorów Generalnych (RDG). Rada taka składałaby się z dyrektorów generalnych właśnie z KPRM i z ministerstw, ale także tych z urzędów centralnych i z urzędów wojewódzkich. Łącznie byłoby to więc grono ok. 50-60 osób licząc z Szefem Służby Cywilnej, który byłby jej przewodniczącym i który zwoływałby i organizował kolejne posiedzenia RDG.
Rada zajmowałaby się m.in.:
- wypracowywaniem najwyższych standardów zarządzania urzędami administracji rządowej,
- dbaniem o rozwój kompetencji zarządczych wchodzących w jej skład dyrektorów generalnych,
- omawianiem zmian prawnych, mających wpływ na funkcjonowanie tych urzędów,
- dzieleniem się dobrymi praktykami.
Jakie byłyby korzyści z takiego rozwiązania?
- większe „usieciowienie” dyrektorów generalnych (a pośrednio i urzędów, którymi zarządzają),
- bardziej wystandaryzowana praca najważniejszych polskich urzędów (ograniczanie resortowości),
- sukcesywne podnoszenie jakości pracy tych urzędów, co w konsekwencji prowadziłoby do sprawniejszego działania państwa jako całości.
.jpg)
Czy pomysł na Radę Dyrektorów Generalnych jest trafiony? Moim zdaniem tak, choć można mi zarzucić brak obiektywizmu. Jeśli jednak obecny rząd przejdzie do realizacji swojej zapowiedzi z umowy koalicyjnej, tej o „odbudowie służby cywilnej”, z pewnością każdym możliwym kanałem będę starał się dotrzeć z nim do osób tworzących nowe zasady. Tutaj przypomnę jeszcze tylko cytat z obecnego Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, z którego do powszechnej świadomości przebiło się tylko pierwsze zdanie, a szkoda, bo tylko przytaczany w całości oddaje palący problem resortowości, z jakim się w Polsce wciąż zmagamy.
„Państwo polskie istnieje teoretycznie. Praktycznie nie istnieje – dlatego, że działa poszczególnymi swoimi fragmentami, nie rozumiejąc, że państwo jest całością. Tam, gdzie państwo działa jako całość, ma zdumiewającą skuteczność.”
Dobrze, skoro więc przypomniałem o kim tak właściwie mówimy, mówiąc o dyrektorach generalnych, oraz przedstawiłem rozwiązanie, które, moim zdaniem, przyczyniłoby się do poprawy jakości zarządzania urzędami administracji rządowej, pora na zapowiedziany przegląd powołanych już dyrektorów generalnych w Kancelarii Premiera oraz w kilkunastu ministerstwach. Wszystkie informacje oraz zdjęcia pochodzą z Serwisu Rzeczypospolitej Polskiej gov.pl. Ograniczam się tu wyłącznie do wklejenia informacji ze stron poszczególnych ministerstw, więc proszę nie spodziewać się żadnych sensacyjnych charakterystyk kompetencyjno-osobowościowych.
Wszystkim dyrektorom generalnym, zarówno tym doświadczonym w tej dziedzinie, jak i osobom ściągniętym spoza kręgu służby cywilnej, życzę wielu sukcesów, a jednocześnie bardzo proszę o to, aby dbali o standardy służby cywilnej, wynikające z art. 153 Konstytucji RP i zapisane w wytycznych w zakresie przestrzegania zasad służby cywilnej oraz w sprawie zasad etyki korpusu służby cywilnej.
Kancelaria Prezesa Rady Ministrów – Edyta Szostak
Posiada ponad 20-letnie doświadczenie zawodowe na stanowiskach menedżerskich w administracji rządowej i samorządowej, w sektorze prywatnym i w organizacjach pozarządowych.
Karierę rozpoczęła w Urzędzie Służby Cywilnej, pracowała w Ministerstwie Rozwoju, Urzędzie Patentowym RP, była dyrektorką generalną Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji oraz Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.
Dyrektorka Zarządu Mienia Skarbu Państwa Miasta st. Warszawy, a także dyrektorka pionu Finasowo-Administracyjnego w Fundacji Centrum Edukacji Obywatelskiej.
Konsultantka SIGMA OECD, ekspertka w projektach pomocowych w Ukrainie, Armenii, Azerbejdżanie, Mołdawii, liderka ESI Funds Academy, wykładowczyni Podyplomowych Studiów z zakresu audytu i kontroli wewnętrznej SGH.
Absolwentka Uniwersytetu Gdańskiego, Krajowej Szkoły Administracji Publicznej oraz studiów MBA na Erasmus University w Rotterdamie.
Ukończyła Podyplomowe Studia Zarządzania Nieruchomościami na Politechnice Warszawskiej oraz Podyplomowe Studia Zarządzania Zasobami Ludzkimi w Szkole Głównej Handlowej.
Ministerstwo Aktywów Państwowych – Ewa Weber
Urodzona w 1971 roku, absolwentka Uniwersytetu Ekonomicznego w Katowicach, doktor nauk ekonomicznych Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie.
Ukończyła również studia podyplomowe z zakresu administracji na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach oraz psychologii biznesu w Wyższej Szkole Bankowej w Chorzowie.
Od lat związana z zabrzańskim magistratem, gdzie rozpoczęła pracę w 1992 roku na stanowisku urzędniczym. Od 2000 roku pracowała jako pełnomocnik prezydenta do spraw wdrożenia systemów zintegrowanych. Wieloletni ekspert przy tworzeniu strategii rozwoju społeczeństwa informacyjnego, w tym dla województwa śląskiego. Od 2004 roku pełniła kolejno funkcje naczelnika wydziału budżetu i finansów, głównej księgowej i dyrektora urzędu w Zabrzu. Potem, przez 10 lat była sekretarzem miasta.
Bezpośrednio nadzorowała i koordynowała wdrożenie zintegrowanego systemu wspomagania zarządzania miastem. Była odpowiedzialna za opracowanie modeli biznesowych w celu usprawnienia funkcjonowania organizacji zarówno w obszarze finansowo-księgowym, jak i w zakresie obiegu dokumentów. Opracowała i wdrożyła m.in. biznesowy model kompleksowego systemu obiegu dokumentów w Urzędzie Miejskim w Zabrzu oraz 118 jednostkach organizacyjnych miasta.
W 2019 została prezesem gliwickiej spółki komunalnej Śląska Sieć Metropolitalna Sp. z o.o. Jest wieloletnim wykładowcą akademickim z zakresu samorządu, m.in. w zakresie zarządzania zasobami ludzkimi, wdrażaniem rozwiązań IT i cyberbezpieczeństwa, polityki społecznej oraz finansów publicznych. Od stycznia 2020 r. pełniła funkcję zastępczyni prezydenta Gliwic i odpowiadała za obszary m.in. w zakresie: nadzoru nad spółkami, bezpieczeństwa, zdrowia, edukacji, kultury i sportu, polityki społecznej. W tych obszarach wdrożyła wiele innowacyjnych rozwiązań m.in. Data Center dla miejskich jednostek organizacyjnych.
Energię czerpie z działania. Jej pasją jest tworzenie innowacyjnych rozwiązań i sport.
Ministerstwo Cyfryzacji – Bartosz Dominiak
Absolwent Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie (międzynarodowe stosunki gospodarcze i polityczne). Ukończył studia podyplomowe z zakresu prognozowania, planowania strategicznego i foresight’u (Collegium Civitas) oraz z zakresu prawa ochrony środowiska i zrównoważonego rozwoju (Uczelnia Łazarskiego). Ukończył również studia Executive Master of Business Administration (EMBA).
Przez wiele lat pracował w instytucjach publicznych centralnych i samorządowych. W latach 2006-2010 był radnym m.st. Warszawy. W latach 2018-2023 był zastępcą burmistrza Dzielnicy Ursynów m.st. Warszawy z rekomendacji lokalnego stowarzyszenia Otwarty Ursynów. Odpowiadał m.in. za utrzymanie terenów zieleni, zasoby lokalowe, współpracę z lokalnymi przedsiębiorcami oraz współpracę z Biurem Bezpieczeństwa i Zarzadzania Kryzysowego.
W 2015 r. powołał do życia projekt Smart City Blog. Konsultant i ekspert ds. zrównoważonego rozwoju miast. Prowadził zajęcia ze studentami w ramach przedmiotów obejmujących tematykę rozwoju inteligentnych miast oraz zarządzania kryzysowego. Mówca, moderator i uczestnik paneli dyskusyjnych podczas konferencji branżowych z obszaru rozwoju współczesnych miast.
Ministerstwo Edukacji Narodowej – Robert Bartold
Urzędnik służby cywilnej od 2000 roku (obecnie IX stopnia).
Jest zawodowo związany ze służbą publiczną, którą rozpoczął w 1994 roku w Urzędzie Rady Ministrów. Pracował również w Ministerstwie Środowiska, gdzie zajmował m.in. stanowisko dyrektora Sekretariatu Ministra. W latach 2002-2005 był zatrudniony w Urzędzie Służby Cywilnej jako dyrektor Departamentu Rekrutacji i Selekcji w Służbie Cywilnej.
Ponad 18 lat na stanowiskach dyrektorów generalnych (2000-2002 Urzędu Zamówień Publicznych, 2005-2007 Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, 2007-2016 Ministerstwa Edukacji Narodowej, 2018-2020 Ministerstwa Inwestycji i Rozwoju, przekształconego z dniem 15 listopada 2019 roku w Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej, 2021 Ministerstwa Rolnictwa i Rozwoju Wsi, 2021-2023 Ministerstwa Funduszy i Polityki Regionalnej).
Posiada bogate doświadczenie w zarządzaniu organizacjami i dużymi zespołami, zarządzaniu finansami, w tym udzielaniu zamówień publicznych oraz tworzeniu złożonych systemów informatycznych.
Jako ekspert międzynarodowy uczestniczył w projektach Unii Europejskiej dotyczących tworzenia systemów zamówień publicznych w Bośni i Hercegowinie oraz Kosowie, budowania służby cywilnej na Ukrainie oraz Czarnogórze, wzmocnienia instytucjonalnego Najwyższego Urzędu Kontroli w Albanii, a także poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego w Gruzji. Członek komitetów audytu w kilku działach administracji publicznej i jeden ze współautorów podręcznika akademickiego „Nauka Administracji”.
Jest absolwentem i doktorantem Uniwersytetu Warszawskiego (w 1992 roku ukończył informatykę na Wydziale Matematyki, Informatyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego). W 1994 roku ukończył Krajową Szkołę Administracji Publicznej, a w 2019 roku program Argo Top Public Executive, realizowany w partnerstwie przez KSAP i IESE Business School z Hiszpanii, w formule Master of Public Administration.
Przed rozpoczęciem służby publicznej – w latach 1989-1990 – pracował także jako programista w NCR Overseas Trade Corporation w Brukseli. W 1993 roku odbył staż w Biurze Menadżera Austin – stolicy stanu Texas w USA, organizowany przez Lyndon B. Johnson School of Public Affairs w Austin. W trakcie pracy w służbie cywilnej aktywnie uczestniczył w wielu projektach wdrożeniowych z zakresu informatyzacji administracji publicznej oraz zamówień publicznych, a także wdrażania budżetowania zorientowanego na rezultaty.
Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi „za zaangażowanie w przywracaniu świetności obiektów historycznych” – działania rekonstrukcyjne, które przyczyniły się do przywrócenia dawnej świetności oraz historycznego kształtu architektonicznego budynku Ministerstwa Edukacji Narodowej – oraz Złotym Medalem „Za zasługi dla obronności kraju”.
Zna język angielski, francuski, hiszpański i rosyjski.
Ministerstwo Finansów – Marta Niżałowska-Pactwa
Wieloletni urzędnik państwowy. Doświadczenie zawodowe zdobywała pracując na stanowiskach kierowniczych w państwowych jednostkach budżetowych i realizując różne projekty z obszaru IT m.in. w ramach Programu Polska Cyfrowa oraz Centrum e-Zdrowia.
W okresie od lipca 2021 r. do końca kwietnia 2023 r. była zastępcą dyrektora Centrum Informatyki Resortu Finansów (CIRF) oraz dyrektorem pionu ds. finansów i administracji CIRF. Sprawowała nadzór nad departamentami: Finansów i Księgowości, Zamówień Publicznych, Logistyki, Kontrolingu, Kadr i Płac.
Ukończyła studia na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Jest również absolwentką Podyplomowego Studium Zarządzania Projektami w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie oraz studiów podyplomowych MBI IT w Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie.
Mężatka, mama Jakuba.
Ministerstwo Funduszy i Polityki Regionalnej – Wojciech Kijowski
Jest zawodowo związany ze służbą publiczną, którą rozpoczął w 1993 r. w kancelarii Sejmu RP. Pracował w resortach spraw wewnętrznych, sprawiedliwości i gospodarki, gdzie zajmował stanowisko dyrektora generalnego oraz w Ministerstwie Finansów jako dyrektor departamentu.
Posiada doświadczenie w zarządzaniu organizacjami i zasobami ludzkimi, zarządzaniu finansami, majątkiem trwałym i inwestycjami oraz z zakresu zamówień publicznych i planowania budżetowego.
Pracował także w Narodowym Banku Polskim, w PKN Orlen SA oraz w Spółce Gaz System, gdzie kierował administracją.
Studiował prawo na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Jest również absolwentem Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. Jest radcą prawnym nie wykonującym zawodu.
Żonaty, ma troje dorosłych dzieci.
Ministerstwo Infrastruktury – Marcin Grabowski
Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Łódzkiego. W 2010 roku ukończył aplikację radcowską przy Okręgowej Izbie Radców Prawnych w Łodzi, uzyskując wpis na listę radców prawnych.
Przez kilkanaście lat pracował w zawodzie radcy prawnego, prowadząc własną kancelarię, jak również jako partner zarządzający w spółce partnerskiej radców prawnych. W swojej działalności zawodowej prowadził m.in. obsługę prawną jednostek sektora finansów publicznych, w tym jednostek samorządu terytorialnego, spółek komunalnych oraz szpitali.
Ministerstwo Klimatu i Środowiska – Monika Dziadkowiec
Absolwentka Wydziału Inżynierii Środowiska Politechniki Wrocławskiej, Prawa Ochrony Środowiska na Uniwersytecie Wrocławskim oraz Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. Ukończyła także Akademię Psychologii Przywództwa w Szkole Biznesu Politechniki Warszawskiej oraz Szkołę Filozoficzną prof. T. Gadacza w Collegium Civitas.
Doświadczona menadżerka administracji rządowej z wieloletnim stażem jako dyrektor generalna, dyrektorka Departamentu Służby Cywilnej w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, a także szefowa komórek audytu wewnętrznego w Ministerstwie Środowiska i KPRM. Pracowała także w Urzędzie Patentowym RP.
Stypendystka Fundacji prof. Macieja Nowickiego i Fundacji Deutsche Bundesstiftung Umwelt dla absolwentów kierunków środowiskowych, Fundacji Roberta Boscha dla kadr administracyjnych z krajów Europy Środkowej oraz Fundacji The German Marshall Fund of the United States.
Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego – Dorota Żebrowska
Prawniczka, legislatorka, członkini korpusu służby cywilnej.
W 1992 r. ukończyła studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Od początku zawodowo związana z administracją publiczną. Zatrudniona od 1992 r. w Urzędzie Rady Ministrów w Departamencie Administracji Publicznej, od 1997 r. w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji na stanowiskach kierowniczych w Departamencie Administracji Publicznej oraz Departamencie Wdrażania i Monitorowania Reformy Administracji Publicznej. W latach 2008 – 2010 zatrudniona na stanowiskach kierowniczych w Urzędzie Dzielnicy Żoliborz, a od 2010 r. Dyrektorka Departamentu Legislacyjnego w MKiDN.
Autorka publikacji i materiałów szkoleniowych dotyczących zmian w kompetencjach organów administracji publicznej wynikających z Konstytucji RP i pakietu ustaw wprowadzających kolejne stopnie samorządu terytorialnego oraz nową organizację administracji rządowej.
Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego – Diana Matusik
Brak życiorysu na stronie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Ministerstwo Obrony Narodowej
Brak dyrektora generalnego.
Ministerstwo Przemysłu – Kinga Okrzesik-Faruga
Brak życiorysu na stronie Ministerstwa Przemysłu.
Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej – Liwiusz Laska
Absolwent prawa i stosunków międzynarodowcyh. Ukończył studia LL.M. na Uniwersytecie w Kilonii. Doktor nauk prawnych wykonujacy przez 18 lat zawód adwokata I tłumacza przysięgłego. Od stycznia 2020 r. do grudnia 2023 r. członek Państwowej Komisji Wyborczej.
W latach 2016-2018 pełnił funkcję Zastępcy Przewodniczącego Komisji Kodyfikacyjnej Prawa Pracy. Był członkiem Rady Nadzorczej ZUS. Posiada bogate doświadczenie w zakresie prac legislacyjnych oraz obsługi prawnej związków zawodowych.
Przez 12 lat pełnił funkcje członka Państwowej Komisji Egzaminacyjnej do przeprowadzania egzaminu na tłumacza przysięgłego. Ekspert z zakresu prawa pracy, administracyjnego i wyborczego. Mediator w Sądzie Polubownym przy Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej.
Ministerstwo Rolnictwa i Rozwoju Wsi – Bogusław Wijatyk
Absolwent:
- Akademii Rolniczej w Poznaniu, wydziału ogrodniczego, praca magisterska u prof. dr. hab. Zbigniewa Habera dot. zapobieganiu negatywnego oddziaływania skutków zbiornika poflotacyjnego „Żelazny Most” (największego zbiornika odpadów w Europie) KGHM;
- Fachhochschule Weihenstephan Friesing, Triesdorf Międzynarodowe Studia Podyplomowe „Agrarmanagement“, Przewodniczący Komisji Egzaminacyjnej prof. dr Herbert Ströbel;
- Akademii Rolniczej we Wrocławiu, doktorat z Instrumentów EU skierowanych do obszarów o niekorzystnych warunkach gospodarowania, promotorzy prof. dr hab. Barbara Kutkowska, prof. dr hab. Teodor Nietupski;
- Akademii Ekonomicznej we Wrocławiu, studia podyplomowe „Nowoczesne Zarządzanie Instytucją”;
- Wyższej Szkoły Społeczno-Ekonomicznej w Gdańsku, studia podyplomowe „Master of Bussines Administration (MBA)”.
Polski polityk, samorządowiec, ekonomista, menadżer. Pracował na wszystkich szczeblach samorządu od gminy (Stronie Śląskie) przez powiat (kłodzki) po województwo (dolnośląskie). W powiecie kłodzkim w ramach współpracy międzynarodowej jednostek samorządu był współtwórcą porozumienia między powiatem kłodzkim a powiatem Gross-Gerau. W czasie przystępowania Polski do Unii Europejskiej był pełnomocnikiem prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do nieinformatycznej części systemu Zarządzania i Kontroli (IACS), niezbędnego do wprowadzania płatności bezpośrednich dla rolników. Za zasługi na tym polu odznaczony Brązowym Krzyżem Prezydenta RP.
W Sekcji Analiz Ekonomicznych Polityki Rolnej (SAEPR) Fundacji Programów Pomocy dla Rolnictwa (FAPA) pracował jako ekonomista, gdzie przygotowywał m.in. analizy rynkowe, ocenę: „Układu Stowarzyszeniowego Polski z UE” czy skutków liberalizacji handlu międzynarodowego w ramach porozumienia CEFTA – Środkowoeuropejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (pierwotnie: Polska, Czechosłowacja, Węgry, później inne kraje).
W samorządzie województwa dolnośląskiego odpowiadał za Program Rozwoju Obszarów Wiejskich, rozwój Kapitału Ludzkiego, środowisko, geologię, współpracę regionalną i transgraniczną (Czechy i Saksonia). Przede wszystkim jednak za program o potwierdzonej międzynarodowej reputacji (ARGE – Wiedeń) „Odnowa Wsi” – skuteczne narzędzie edukacji dorosłych z terenów wiejskich, które służy do odwracania negatywnych trendów.
Na płaszczyźnie krajowej i międzynarodowej, jako jedyny cywil na tej pozycji jak dotąd, zarządzał przez blisko 6 lat Programem Bezpieczeństwa (NSIP) Sojuszu Północnoatlantyckiego (NATO) dla Polski. Ekspert w dziedzinie natowskiego procesu inwestycyjnego (w tym budowlanego). Nadzorował Agencję Mienia Wojskowego na podstawie kwalifikacji Ministra Skarbu Państwa.
Członek Instytutu Politycznego im. Macieja Rataja, ekspert think-thank przy NKW PSL, wykładowca akademicki przedmiotów ekonomicznych. Autor publikacji w j. polskim, angielskim.
Ministerstwo Rozwoju i Technologii – Wacław Turek
Ukończył z wyróżnieniem Akademię Muzyczną w Krakowie. W 1997 roku został absolwentem Krajowej Szkoły Administracji Publicznej, a w 2001 roku uzyskał dyplom MBA w Wyższej Szkole Biznesu w Nowym Sączu.
Doświadczenie zawodowe zdobywał m.in. w Ministerstwie Skarbu Państwa, Ministerstwie Finansów oraz w Urzędzie Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Pełnił również funkcję dyrektora generalnego Ministerstwa Rozwoju Regionalnego.
Ministerstwo Sportu i Turystyki – Adam Wojtaś
Prawnik z ponad 25-letnim doświadczeniem zawodowym na stanowiskach menedżerskich w administracji rządowej, a także 13-letnim doświadczeniem w pracy w organach nadzoru i zarządu spółek skarbu państwa. Zajmował się m. in. optymalizacją procesów, zarządzaniem strategicznym i reorganizacją w administracji rządowej.
Doświadczenie zawodowe zdobywał m.in. w Ministerstwie Finansów, Ministerstwie Skarbu Państwa, w Biurze Rzecznika Praw Pacjenta.
Dyrektor generalny w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego, Ministerstwie Infrastruktury i Rozwoju, Ministerstwie Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej oraz w Ministerstwie Sportu i Turystyki w latach 2006-2008.
Rekreacyjnie uprawia siatkówkę, pływa na desce SUP i żegluje.
Ministerstwo Sprawiedliwości – Wojciech Kutyła
Ukończył historię na Uniwersytecie Warszawskim, studia podyplomowe z zakresu zarządzania w Szkole Głównej Handlowej oraz aplikację kontrolerską NIK. Jest również absolwentem wspólnego programu ARGO Top Public Executive, Krajowej Szkoły Administracji Publicznej i IESE Business School w Barcelonie.
Po ukończeniu Krajowej Szkoły Administracji Publicznej w 1995 r. pracował w Najwyższej Izbie Kontroli i Kancelarii Prezesa Rady Ministrów. Od marca 2000 r. jest mianowanym urzędnikiem służby cywilnej. Wieloletni dyrektor generalny Urzędu Nadzoru Ubezpieczeń Zdrowotnych oraz Ministerstwa Zdrowia.
W latach 2012–2019 pełnił funkcję wiceprezesa Najwyższej Izby Kontroli. Odpowiadał za prowadzenie kluczowych kontroli w Polsce, współpracę zagraniczną oraz audyty instytucji międzynarodowych, takich jak Rada Europy i OECD.
Kierował także realizacją przez NIK finansowanych ze środków Unii Europejskiej projektów współpracy bliźniaczej dla Najwyższych Organów Kontroli Albanii, Kosowa, Azerbejdżanu i Palestyny. W latach 2021–2023 przebywał w Ammanie i pracował jako doradca dla Najwyższego Organu Kontroli Królestwa Jordanii.
Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji – Mateusz Matejewski
Mateusz Matejewski jest absolwentem Instytutu Spraw Publicznych Uniwersytetu Jagiellońskiego na kierunku Zarządzanie w Administracji Publicznej oraz absolwentem studiów MBA Executive INE PAN.
Doświadczenie zawodowe zdobył w trakcie wieloletniej pracy w administracji publicznej. Zajmował kluczowe stanowiska m.in. w Urzędzie Marszałkowskim Woj. Małopolskiego (w latach 1999-2007), Urzędzie m.st. Warszawy (2007), a następnie Kancelarii Prezesa Rady Ministrów (2007-2009) i Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej (2013-2016). W międzyczasie zarządzał Centrum Usług Wspólnych (2009-2013) oraz aktywami nieruchomościowymi w Polskim Holdingu Nieruchomości S.A. (2014-2016). Od 2017 roku kierował Zakładem Gospodarowania Nieruchomościami Dzielnicy Wola m.st. Warszawy.
W grudniu 2023 roku został powołany na stanowisko dyrektora generalnego w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji.
Wieloletni przewodniczący rad nadzorczych: GEOVITA S.A., Towarzystwo Obrotu Nieruchomościami „AGRO” S.A. oraz PGE Zespół Elektrociepłowni Bydgoszcz S.A. Od momentu powstania Polskiego Holdingu Nieruchomości S.A. pełnił funkcję członka rady nadzorczej spółki.
Ministerstwo Spraw Zagranicznych – Rafał Wiśniewski
Urodzony w Łodzi w 1965 r.
Absolwent Wydziału Neofilologii Uniwersytetu Warszawskiego. Przed 1990 r. publikował w niezależnych mediach katolickich i drugoobiegowych, angażował się we współpracę demokratycznych środowisk opozycyjnych w Polsce i na Węgrzech. Do 1991 r. pracownik m. in. Uniwersytetu Warszawskiego i Ośrodka Studiów Międzynarodowych przy Senacie RP. W 1990 r. doradca Premiera T. Mazowieckiego podczas pierwszej po upadku komunizmu wizyty na Węgrzech, a w 1991 r. członek delegacji Prezydenta L. Wałęsy podczas szczytu w Budapeszcie ustanawiającego Grupę Wyszehradzką.
W latach 1991-1997 pełnił kolejno funkcje II i I sekretarza oraz radcy Ambasady RP w Budapeszcie, od 1992 r. był równocześnie dyrektorem Instytutu Polskiego w Budapeszcie, współorganizatorem Festiwalu Sztuki Polskiej na Węgrzech „Ekspres Polonia” (1997).
Następnie (1997-1998) naczelnik Wydziału Europy Środkowej w centrali MSZ. Jako autor koncepcji reformy polskiej dyplomacji kulturalnej został najpierw pełnomocnikiem Ministra SZ ds. promocji kultury polskiej, a następnie dyrektorem koordynującym pionu promocji Polski, zagranicznej polityki informacyjnej i kulturalno-naukowej (1998-2001). Był zaangażowany m. in. w powstanie Instytutów Polskich w Kijowie, Nowym Jorku, Bukareszcie, Tel Awiwie, Sankt Petersburgu, Madrycie oraz Brukseli, a także przygotowanie polskiej edycji Festiwalu „Europalia” w Brukseli (2001) oraz powołanie Instytutu Adama Mickiewicza w Warszawie. Współautor (2001 r.) rządowej strategii promocji Polski w okresie akcesji do Unii Europejskiej.
W latach 2001–2005 ambasador RP na Węgrzech.
W latach 2005-2007 podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych odpowiedzialny za współpracę rozwojową, ekonomiczną oraz dyplomację publiczną. W tym okresie w MSZ powstał pion dyplomacji makroekonomicznej, a resortowy budżet na współpracę rozwojową uległ kilkukrotnemu powiększeniu.
W latach 2007-2010 Dyrektor Generalny Służby Zagranicznej. W tym czasie doszło m. in. do połączenia MSZ z Urzędem Komitetu Integracji Europejskiej. Pozyskano także i zaadaptowano budynek dla Stałego Przedstawicielstwa RP przy UE – największej polskiej misji dyplomatycznej. Oddano również do użytku nowy budynek Konsulatu Generalnego we Lwowie – największego wtedy urzędu konsularnego na świecie.
W latach 2010-2015 ambasador RP w Danii.
Żonaty, ojciec dwóch dorosłych córek. Z upływem lat coraz bardziej interesuje się przyszłością.
Zna język angielski i węgierski.
Ministerstwo Zdrowia – Marta Maciążek
Od 1999 roku (z przerwami) związana ze służbą publiczną. Pracowała jako radca prawny oraz na wyższych stanowiskach w służbie cywilnej m. in. w Ministerstwie Finansów oraz Kancelarii Prezesa Rady Ministrów.
Posiada doświadczenie zawodowe z zakresu opieki zdrowotnej. Pracowała w Uzdrowisku Połczyn Zdrój, w Ministerstwie Zdrowia oraz w szpitalu miasta stołecznego Warszawy. Była również dyrektorem departamentu prawnego w jednej ze spółek giełdowych.
Jest absolwentką Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu oraz studiów podyplomowych z zakresu finanse i rachunkowość z elementami rachunkowości zarządczej na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1996 r. jest radcą prawnym.
